Praten en beslissen over extreem te vroeg, geboren kinderen.

Twee decennia geleden nog werden 28 weken zwangerschapsduur gezien als de ondergrens van de levensvatbaarheid (‘leefbaarheid’in Nederlandstalig België). Daaronder werden kinderen niet geacht te kunnen overleven, ook niet met de dan beschikbare medische middelen en die zwangerschapsduur heeft voor velen nog steeds de betekenis van een ondergrens. De grens van levensvatbaarheid ligt inmiddels veel lager, volgens sommigen zelfs bij 22 weken. Desondanks stellen kinderen geboren na minder dan 28 weken de betrokkenen nog steeds voor moeilijke vragen. Zijn deze kleine mensjes het leven wel begonnen? Kunnen ze blijven leven? Hoe veel moeten ze voor dat overleven door medische ingrepen lijden? Hoe ziet hun latere leven er uit? Moet het leven tegen elke prijs verkozen worden boven de dood? Wanneer is de dood te verkiezen boven (verder) leven? Er moeten (daardoor) ook hele bijzondere besluiten ‘gemaakt’ worden door in ieder geval twee verschillende partijen:emotioneel betrokken leken, de ouders, samen met meer afstandelijk bezorgde professionals, de staf. Hoe komen die twee partijen tot die beslissingen en wie heeft daarbij welke inbreng, wie beslist uiteindelijk op welke gronden? De behandeling van deze groep kinderen heeft daarom kenmerken van een beproeving, het kind moet ‘een proeve van leven’ afleggen, een ‘trial of life’ Eric Vermeulen, die ook als verpleegkundige op de afdeling Neonatologie van het Academisch Medisch Centrum heeft gewerkt, voert de lezer via uitgebreide casus-beschrijvingen langs alle beslismomenten in dat gecompliceerde proces van afwegingen en oordelen. Door zijn ‘insiders view’ is hij er in geslaagd dat veel gelaagde proces voor beide partijen, medici en verpleegkundigen en ouders van vroeggeborenen, inzichtelijk te maken. Eric vermeulen is verpleegkundige en socioloog en verbonden aan de 'Amsterdam School for Social Science Research'.