Bij zijn speurtocht werd hij getroffen door deze zin in het scheppingsverhaal: ‘God formeerde de mens van stof uit de aardbodem en blies de levensadem in zijn neus. Alzo werd de mens tot een levend wezen’ (Genesis 2:7). Het Hebreeuwse woord dat hier voor ‘leven’ gebruikt wordt, is ‘chajjiem’. Dat is een meervoudig woord: ‘levens’. God blies dus de gave van levens in de mens. Het houdt niet alleen in dat de mens leven ervaart, maar ook dat hij en zij leven kunnen verwekken. Telkens als een eicel en een zaadcel samensmelten, is er niet een afzonderlijke scheppingsdaad van God voor nodig om nieuw leven te verwekken. God heeft dat vermogen en die verantwoordelijkheid aan de mensen gegeven.

Volwaardig mens
Omtrent het ongeboren kind stelde Hayford zich deze vraag: Is het een mens of niet? Koning David zei in een van zijn liederen: ‘Gij hebt mijn nieren gevormd, mij in de schoot van mijn moeder geweven.’ In het Hebreeuwse spraakgebruik duiden de nieren de innerlijke mens aan, zijn diepste wezen. Wij gebruiken daarvoor het woord ‘hart’. We mogen daar, volgens Hayford, uit opmaken dat de vrucht in de baarmoeder niet alleen een lichamelijk maar ook een geestelijk wezen is.

Relatie nog niet verbroken
Als het kinderleven voortijdig wordt afgebroken, is het kind dan bij God? Ja, zegt Hayford. Opnieuw laat hij zich onderwijzen vanuit de Bijbel. Toen koning David het pasgeboren kind verloor, dat hij bij Batseba verwekt had, zei hij: ‘Ik zal wel tot hem gaan, maar hij keert tot mij niet terug.’ De relatie van het kind met God was niet verbroken, omdat het nog niet gezondigd kon hebben.

Niet verborgen
Als iemand nog nooit een volgroeid lichaam heeft gehad, hoe zal hij in de hemel dan te herkennen zijn? Hayford vindt troost in Psalm 139, waar staat: ‘Ik was voor u niet verborgen toen ik in dat duister groeide, als in het binnenste der aarde. U zag mij toen ik nog geen vorm had, en al mijn dagen waren al vastgesteld, al geschreven in uw boek, voor er ÇÇn enkele was aangebroken.’ Dat boek? Wat wordt daarmee bedoeld? Kan het zijn, vraagt Hayford zich af, dat dit iets met het DNA te maken heeft - de om elkaar gewonden ‘linten’ in elk van onze cellen die onze lichamelijke kenmerken bepalen?

‘Mijn kind is bij God’ ademt een sfeer van hoop en troost, van begrip voor de nood van mannen en vrouwen die een kind zijn kwijtgeraakt door een miskraam, abortus, dood tijdens de geboorte, of wiegedood.