Er wordt een gezond kindje geboren. Iedereen is blij. Maar als de orde van de dag weer intreedt, voelt kersverse moeder Priscilla dat er met haar iets grondig mis lijkt. Ze zou blij moeten zijn. Maar ze is juist somber, zwaarmoedig, en eigenlijk hoeft het van haar allemaal niet meer. Ze laat het er niet bij zitten en roept professionele hulp in. Hoera? Ik ben moeder is het verhaal van een moeder die een hard gevecht moet leveren om het moederschap te leren omarmen.Het is het verhaal van depressieve gevoelens, van erkenning en miskenning, van niet geloven en wel geloven in jezelf. Het is het open, eerlijke verhaal van een moeder die niet automatisch gelukkig werd van het moederschap, maar die nooit ophield ervoor te strijden. Het begin van het boek: ik voel het opkomen. Het komt langzaam aangevlogen als een zwerm bijen die wel in zicht is, maar nog niet te horen. Ik probeer het te negeren, het weg te drukken en verder te gaan met waar ik mee bezig ben. Het komt al snel dichterbij en nu is het niet meer te negeren. Het fladdert in mijn buik, het gaat snel omhoog mijn keel in en schiet door mijn hoofd. Ik doe nog een laatste poging om rustig te blijven en haal diep adem, maar ik blaas de lucht té snel en bibberend naar buiten. Het lukt al niet meer. De eerste tranen springen in mijn ogen en ik wil gillen. Ik wil zo hard gillen, dat mijn oren pijn zullen doen. Dan komt er een rode wolk van woede naar boven, die ontploft en dan wil ik slaan. Zo hard slaan, alleen maar om dit gevoel kwijt te raken. Ik weet niet wat ik moet doen om het te laten stoppen. Ik wil dit niet en ik kan het niet tegenhouden. Ik kan niet meer denken, er gaan zo snel zoveel gedachten door mijn hoofd dat ik er niet eentje kan pakken om aan vast te houden. Ik trek aan mijn haar om het te laten ophouden, maar het wordt alleen maar erger. En uiteindelijk stort ik in en huil zo hard en zo lang en zo veel, dat ik na afloop mijn ogen bijna niet meer kan openen. Ik ben moe, zo ontzettend moe, het lijkt alsof al mijn energie via mijn ogen is weggevloeid