Bijpraten over ons verstandelijk gehandicapt kind.
Die van ons verschillen daarin niet van andere ouders en mijn vader had daar, zeker toen Jan het huis uitging, de nodige moeite mee. Ik woonde toen al een paar jaar niet meer thuis. We hebben de nieuwe kamer van Jan leuk ingericht en hem met z'n allen verhuisd. Natuurlijk vond ik mijn vader weer eens behoorlijk overdrijven over de ontstane situatie. Het is toch normaal dat ook Jan een keer het huis uitgaat. Inmiddels is Jan oom geworden van onze twee kinderen en weet je wat ik nu zo opmerkelijk vind: mensen meten met twee maten. We zeggen zo gemakkelijk wat een ander zou moeten doen en laten, maar als die situatie op je eigen kinderen van toepassing is, dan is het toch ineens hele andere koek.
Dan reageer je toch ineens heel anders. Dan is het broer of zus toch anders dan vader of moeder. Mijn vader zegt vaak dat ouders nooit reëel zijn. Vroeger vond ik die uitspraak echt op hem slaan. Nu denk ik toch dat hij op alle ouders van toepassing is...
Een nieuw boekje waarvan de achterpagina weer voor mij is. Ik ben Marieke, de zus van Jan. Dit is inmiddels het vierde boekje over Jan (met het Down syndroom) en andere verstandelijk gehandicapten. Het maakt het kwartet compleet. Kleine verhaaltjes en gedichtjes die over een groep gaan waar wij als familie met de komst van mijn broer Jan zo bij betrokken zijn geraakt. Een nieuw begin. Toen Jan het huis uitging is dat gevierd met een groot feest voor alle vrienden en familie. Dit was zo in tegenspraak met het gevoel als omschreven in het titelverhaal. En zo was het ook: blij voor Jan dat ook hij een eigen plek gevonden heeft, maar o zo jammer dat een tijdperk werd afgesloten.
Met zijn boekjes probeert mijn vader steeds weer een kijkje te geven in een wereld die voor buitenstaanders soms zo gesloten lijkt. Door alle verhalen in dit boekje bent u in ieder geval weer van harte welkom!
Marieke Eradus