Verhuizen is op zich al een hele onderneming, maar met een verstandelijk gehandicapt kind bedenk je je wel drie keer. In de oude buurt kende je iedereen en iedereen kende jou. Je moet het niet mooier voorstellen dan het is, maar alles en iedereen was toch zo’n beetje met hem en ons meegegroeid.
Wij wilden toen verhuizen, omdat onze zoon en dochter op één kamer sliepen in onze, eigenlijk veel te kleine, allereerste stadswoning.
Wij gingen dus naar een nieuwbouwwijk en… dan ook nog naar een andere stad. Allemaal jonge gezinnen met jonge kinderen. Marieke was acht jaar en rolde zodoende in groep 5 van de basisschool vlak bij ons in de buurt. Ik vergeet nooit haar eerste schooldag. We waren nog druk met de verhuizing en inrichting van de nieuwe woning, toen zij tussen de middag met zo’n kleine twintig nieuwe klasgenoten thuis kwam. Ze moest in de klas vertellen wie ze was en waar ze vandaan kwam en of ze nog broertjes en zusjes had. Nou, zij vertellen, over ons, over oma en opa, die bij ons in de oude buurt woonden, maar bovenal over haar verstandelijk gehandicapte broertje Jan. Als ze hem wilden zien, dan moesten ze straks maar even met haar mee naar huis gaan.
Thuisgekomen vertelde Marieke over die, in haar ogen, toch wel zeer eigenaardige vraag van die mevrouw. ‘Alsof ik me er een beetje voor moest schamen. Ik begreep eerst niet eens wat ze bedoelde. Jan is toch niet debiel? Zoiets zeg je toch niet’.
We hebben er met z’n allen maar een beetje om gelachen, maar ons is het wel bijgebleven.
Rond de kerst trad in ons dorp een zangkoor op. Samen met mijn dochter ben ik daar naartoe gegaan. Op de voorste rij in dat koor zat een al wat grijzende sopraan.
‘Kijk pa, dat is nou de moeder van Brenda’.
‘Moet ik die dan kennen?’, vroeg ik.
‘Ja joh, zij was het die jaren geleden tegen mij zei: ‘Ben jij dat meisje met dat debiele broertje?’