Autisme. Het is geen vreemd woord meer. Er zijn boeken over geschreven, er is veel onderzoek naar gedaan, er zijn nieuwe therapieën om de autist uit zijn of haar isolement te halen. Ik ben ervan overtuigd dat sommigen er baat bij kunnen hebben. Anderen niet. Want autisme is niet te genezen, ook al pretenderen sommigen dat nog steeds.
Ik ben geen deskundige. Ik ben gewoon een moeder die heeft gevochten voor haar kind; dat is trouwens lang geleden. In ‘Uit de mist – Negen jaar later’ ga ik terug naar een aantal ouders die een kind hebben met autisme spectrum stoornis, en spreek ik met de kinderen van toen, die nu jongvolwassen zijn. Voor mij waren die gesprekken een verrijking: herkenning van vreemd en moeilijk gedrag, en zeker ook de komische situaties die ontstaan, omdat onze kinderen alles zo letterlijk opvatten. Ik signaleerde veel verdriet en iedereen ervaart dat verdriet op zijn eigen manier. Je moet toch zelf een weg zoeken in de wirwar van instanties en opboksen tegen veel onbegrip. Hun onbevangenheid, creativiteit en aparte gevoel voor humor maakt het leven met onze kinderen waardevol, laten we dat vooral niet vergeten. Wij, als ouders, hebben de taak, samen met de hulpverlening, onze kinderen de juiste begeleiding te bieden. Anders raakt hun gedachtewereld in de war.
Laat dit boek een hulpmiddel zijn voor iedereen die te maken heeft met deze gezinnen. Een steun voor ouders. En een beetje begrip van de rest.