Uithuisplaatsing is diep ingrijpend in het leven van ouders en kinderen. Tussen ouders en kind bestaat een onverbrekelijke band, die door geen enkele andere opvoeder vervangen kan worden, zo stelt de contextuele stroming. Kinderen blijven loyaal aan hun ouders en vervangende opvoeders dienen erkenning te geven aan de onvervangbare plaats van de eigen ouders. Een veilige hechtingsrelatie is een belangrijke basis voor de ontwikkeling van het kind. De mate waarin het hechtingsproces gevaar loopt en de consequentie die een scheidingservaring heeft, moeten altijd tegen elkaar afgewogen worden. Uithuisplaatsing is daarom een van de meest cruciale beslissingen in de jeugdhulpverlening en dient weloverwogen en zorgvuldig plaats te vinden.
In dit boek wordt verslag gedaan van een evaluatie-onderzoek dat is uitgevoerd bij een instelling voor jeugdhulpverlening. Het functioneren van een team dat voorgenomen besluiten tot uithuisplaatsing toetst, staat centraal. Het onderzoek geeft een helder beeld van de meerwaarde en knelpunten van toetsing. Enerzijds leidt toetsing tot zorgvuldigere onderbouwing van besluiten, anderzijds ontbreekt het aan heldere criteria voor indicatiestelling en zorgaanbod. Daadwerkelijke kwaliteitsverbetering staat of valt met een draagvlak bij hulpverleners en onafhankelijkheid van toetsing. In het licht van de ontwikkelingen rondom Bureaus Jeugdzorg worden enige implicaties van het onderzoek beschreven.