Zorgen voor het kind van een ander is niet iets dat je er even ‘bij doet’. De als vanzelfsprekende verbondenheid die je voelt bij je eigen kinderen en kleinkinderen heb je niet bij je pleegkind. Dat moet groeien. Met veel liefde, geduld, humor, soms met tranen. In Op wieltjes laat de schrijfster u het reilen en zeilen meebeleven van een gewoon gezin met kinderen, kleinkinderen en pleegkinderen. Pleegouderschap. Iets voor jou?

Een stukje uit het boek:
Soms is het me teveel. Dan ga ik weer twijfelen: Kunnen wij dit wel? Maar we houden zo veel van hem, misschien juist wel omdat hij zo is. Voor Kees is het anders. Hij leeft veel meer bij de dag en zegt: "In de toekomst kun je niet kijken." Als hij thuiskomt uit zijn werk kan hij lachen om de streken van Mo. Als we gaan eten, wordt er geen tafel meer gedekt, want een tafellaken gebruiken we niet meer. Als het eten klaar is, wordt Mo onder hevig protest in de kinderstoel gehesen en vastgezet. Kees en Mirthe en wie er eventueel nog meer zijn, gaan zitten. Ik geef iedereen een bord en bestek en zeg er altijd bij: "Pas op dat hij er niet bij kan!"
We eten de groente die gewassen is in water waarin speelgoedautootjes ronddreven. Het smaakt net zo goed.
Mo knoeit wat af met zijn eten. We eten altijd nogal laat en na het eten brengt Mirthe of Kees Mo direct naar bed. Zijn knuffel en zijn speen en hij gaat slapen. Ik ruim op en poets.