Zeg het maar: hoe klein kun je schrijven over grote gevoelens? Hoe dun houd je de woorden, hoe fijn de klanken om tussen de weinige letters door je huid te voelen kriebelen, je hart te voelen kloppen?
De liefde zeggen vraagt om kleurrijke, tintelede woorden. Wooeden die dansen op de toppen van je vingers, op het puntje van je tong.
Afscheid nemen daarentegen laat letters krimpen op hun plaats. Als een gevallen traan sluit een punt het verdriet voor even af.
Ik zeg je de kleinste liefde neemt je mee in een po sche draaimolen van alles wat je wel en niet wilt voelen.