De internationalisering van onze maatschappij heeft adoptie over de volkeren en continenten heen mogelijk gemaakt. Vanaf de jaren zeventig werd het almaar moeilijker om kinderen uit eigen land te adopteren. Men begon kinderen uit niet-westerse landen te adopteren. De interculturele adoptie was geboren. Aanvankelijk begonnen deze adoptie-ouders vol geestdrift aan hun adoptieavontuur. Adoptie was een 'roze wolk'. Ze zouden elke kreukel in de ontwikkeling van het adoptiekind met hun liefde kunnen gladstrijken. Nu, enkele decennia verder, is de kijk op de opvoedingssituatie van het adoptiekind veel realistischer geworden. Nu worden adoptie-ouders voorbereid en geholpen bij mogelijke problemen. Hulpverleners weten ook meer van adoptie af, zodat ze adequater kunnen handelen.

Uit de inhoud:
R. Hoksbergen: Psychosociale specificiteit van adoptie A. De Pauw: Interraciaal geadopteerde kinderen worden volwassenG. Van Aelst : Interraciale adoptie en integratiekansen. Specifieke bijdrage van hulpverlening en preventie.

Over de auteur(s):
Anniek DE PAUW is onderzoeker en moreel consulent bij UVV-Unie van Vrijzinnige Verenigingen, Ren é HOKSBERGEN bekleedt de Leerstoel Adoptie aan de Universiteit Utrecht, Gilbert VAN AELST doceert aan de Katholieke Hogeschool Leuven, Departement Sociale Hogeschool. Hij is ook verbonden aan de Afdeling Criminologische Wetenschappen van de KU Leuven.