Mijn eetstoornis was heel erg belangrijk in mijn leven. Het was mijn vriend. Mijn enige echte vriend. Maar ondertussen maakte de eetstoornis me steeds meer kapot. Ik kon lichamelijk niet veel meer aan en geestelijk voelde ik nog maar weinig. Wel was ik heel erg trots op mezelf omdat ik eindelijk iets had gevonden wat ik kon. Zo vreemd eigenlijk dat je daar trots op kunt zijn terwijl het je leven en je lichaam kapot maakt.

In dit boek beschrijf ik de (mijn) strijd tegen de eetstoornis. Die strijd is dan ook nog lang niet gestreden. Er zijn momenten waarop de eetstoornis weer heel erg op de loer ligt. Maar misschien blijf ik dat wel houden?

Wat ik wel weet en heb geleerd, is dat je de strijd tegen een eetstoornis niet alleen kunt voeren.  De eetstoornis is zo sterk en zal er alles aan doen om jou kapot te krijgen. Het is dan fijn als je mensen om je heen hebt die je kunnen helpen te vechten tegen de eetstoornis, ook al zien zij jou anders en zeggen ze soms dingen die je helemaal niet wilt horen.

Ik hoop dat ik, met dit boek, anderen kan helpen, net zoals dat met de andere twee boeken van mij is gebeurd. Een eetstoornis is zo moeilijk te begrijpen en ook te genezen. Het is geen kwestie van ‘gewoon weer gaan eten’. Als het zo simpel was. . . . .

Geloof mij: je kunt het gevecht niet winnen van de eetstoornis als je het alleen doet. Dus zoek hulp. Het is niks om je voor te schamen. Het is juist zo ontzettend goed en sterk van je als je wel hulp durft te vragen. En het is niet erg als je het dan even niet ziet zitten en twijfelt aan de hulp, maar zet wel door, want echt, iedereen is het waard om te leven zonder eetstoornis!

Marloe Peeters