Ze is dood", waren de enige woorden die hij uit kon brengen.
Het eerste wat ik dacht was:"dus is het haar uiteindelijk toch gelukt", want dat ze zelfmoord had gepleegd stond voor mij gelijk vast.
De emoties gierden door mijn lichaam: verdriet, boosheid en opluchting vochten om voorrang. Ik schopte tegen een bank, sloeg een schilderij van de muur en als ze me niet hadden tegengehouden, was er ook een glazen tafel gesneuveld. Op dat moment barstte ik in snikken uit om het eerste kwartier niet meer te stoppen.

In 1990 leerde ik Debby kennen en we trouwden 4 jaar later. In 1995 werd ze ziek en dat leidde tot haar zelfmoord in 1998.
Dit is mijn verhaal, geschreven vanuit mijn belevingen. Het bevat de hoogtepunten, maar ook de dieptepunten. Het boek geeft geen antwoorden, maar zal bij veel mensen een blijk van herkenning oproepen.