Juf Hanne schrijft haar naam op het bord. 'Zo, nu weten jullie hoe ik heet! Maar ik wil ook wel graag jullie namen weten,’ zegt ze.
Eén voor één roept ze de kinderen naar het bord om hun naam erop te schrijven. Als Zeno aan de beurt is, kriebelt zijn buik een
beetje. Hij schrijft niet zo graag. Plotseling hoort hij gegiechel.
'O, Zeno schrijft ZOEN!’ fluistert Lien tegen Margo.

Zeno gaat niet graag meer naar school. Hij kan de volgorde van de letters niet onthouden en zo wordt een dictee een echte marteling. Hij is bang dat de andere kinderen hem maar dom vinden. Gelukkig heeft juf Hanne een slim idee.

Recensie in Tijdschrift voor Remedial Teaching (december 2005):

In elke groep drie en vaak ook nog in groep vier zitten kinderen die moeite hebben met het aanvankelijke leesproces en het foutloos schrijven van woorden. Dan is het goed dat het kind begrijpt wat er aan de hand kan zijn, maar ook de omringende omgeving, zoals de leerlingen uit de eigen groep, maar ook de ouders. Dit prentenboek is bedoeld voor de leraar en de ouder die te maken krijgen met leesproblemen en/of later dyslexie bij een kind.
De ervaring leert dat kinderen dan vaak ook zelf kunnen vertellen wat er misgaat en waar ze eigenlijk niet altijd iets aan kunnen doen. Op veel scholen kunnen kinderen hier ook openlijk over vertellen in de vorm van een spreekbeurt of zo.
Het aantrekkelijke prentenboek geeft een goed voorleesverhaal dat de kinderen zeker aanspreekt en uitnodigt om er over te praten. 'Je bent zeker niet dom als je dyslexie hebt', is een centrale boodschap in dit verhaal. De Belgische auteur gebruikt de logopediste als onderzoekster en begeleidster bij de aanpak van spellingproblemen van Zeno. In Nederland zal elke leraar hiervoor de remedial teacher van de school noemen, waardoor het geheel voor kinderen nog beter te begrijpen zal zijn. Acceptatie begint met begrip.