Als Dale wordt geboren merken Nuala en Jamie al snel dat er iets niet goed is met hun kindje.
Na een eindeloze weg van artsen en specialisten wordt eindelijk de diagnose autisme gesteld.
Dale leeft in zijn eigen wereld. De ouders weten niet hoe ze hem moeten bereiken. Dale heeft last van driftbuien, hij gebruikt soms geweld en heeft obsessieve handelingen.
Dale laat niemand toe en heeft ook geen vriendjes.
Als puppy Henry een golden retriever in huis komt, verandert er veel. Dale is gek op Henry. Via Henry leert Dale communiceren.
Henry heeft een vriendelijke snuit en lieve ogen die hem rustig aankijken. Dale voelt zich niet bedreigt. Henry zit niet aan hem te trekken net als volwassen mensen soms wel doen. Dale mag zijn, wie hij is.
De moeder van Dale probeert hem te betrekken bij de opvoeding van de pup. Dale ziet dat Henry moet eten en drinken. Zo leert hij begrippen kennen als honger en dorst. Dale ziet dat zijn vriend Henry zich ook laat borstelen en zo leert Dale dat het niet erg is om je haar te laten kammen en knippen.
Dale knuffelt met de hond en leert zo ook wat het betekent als je van iemand houdt. Dale heeft nu ook een vriendje. Soms spreken mensen hem aan over zijn hond en dan is hij trots dat andere mensen zijn hond ook lief vinden. Hij hoort er ook bij.
Mijn vriend Henry
Op deze manier kunnen de ouders verder met de verdere ontwikeling van hun zoon, waarin Henry een grote rol blijft spelen.