Op 1 april 1998 opende het Afasiecentrum Rotterdam e.o. zijn deuren. In de afgelopen 5 jaren is het Afasiecentrum voor mensen die geconfronteerd worden met afasie een steeds belangrijker rol gaan spelen. Al de cliënten van het Afasiecentrum hebben een persoonlijk en uniek verhaal. In het boek zijn hun teksten en verhalen letterlijk opgenomen. Wie niet of nauwelijks meer kan schrijven of praten, heeft met knipsels en het Gespreksboek zijn gedachten onder woorden gebracht. Zo hebben alle cliënten met hun eigen mogelijkheden hun steentje bijgedragen.

Meer dan 40 cliënten en hun partners vertellen in het boek hun persoonlijke verhaal. Zij weten inmiddels uit ervaring dat het helpt om de verhalen van anderen te horen of te lezen. Dat je daardoor het gevoel krijgt, dat je er niet alleen voor staat. Dat anderen dezelfde ervaringen hebben of gehad hebben. Van hen, die verder zijn of al langer afasie hebben, kun je leren hoe je met bepaalde zaken om kunt gaan en je kwaliteit van leven kunt verbeteren.

De redactie bestaat uit 6 mensen die nauw bij het Afasiecentrum betrokken zijn. Netty Ringoir en Dick Vlasblom bezoeken wekelijks het Afasiecentrum en hebben er veel geleerd. Zij willen in dit boek hun ervaringen delen met anderen, die in hetzelfde schuitje zitten. Netty is tevens de illustrator van het boek. Haar tekeningen zijn echte kunstwerkjes, die dankzij het feit dat het boek in full color gedrukt is, prachtig uitkomen en zonder woorden het drama afasie heel duidelijk uitdrukken. Dick heeft ondanks zijn ernstige afasie de vaardigheid behouden om taalfouten heel snel te herkennen, en is grotendeels verantwoordelijk voor het corrigeren van de concepten en de drukproeven. Claar van Liemt, vrijwilliger van het eerste uur, kreeg 10 jaar geleden afasie na de geboorte van haar tweeling. Zij weet als geen ander, hoe je moet vechten om je plek in je gezin, je woonplaats en de maatschappij te heroveren. Ruud Ringoir en Loes Vlasblom hebben als partners ervaren hoe diep afasie ingrijpt in het leven van alle betrokkenen. Ook zij komen aan het woord. Ruud heeft ook de vormgeving van het geheel verzorgd. Mia Verschaeve, klinisch linguïst en logopedist, en coördinator van het Afasiecentrum, beschrijft in heldere taal het technische en inhoudelijke gedeelte over taal, waarin de processen die zich afspelen in de hersenen bij het weer leren praten, schrijven en lezen uitvoerig worden behandeld.

Monique Lindhout, momenteel de directeur van de AVN, werkt niet alleen in die hoedanigheid maar ook als voormalig logopedist en bestuurslid van de AVN al bijna 25 jaar met en voor mensen met afasie. Zij is namens de AVN degene die de uitgave van dit indrukwekkende boek ondersteund heeft. In al die jaren heeft zij heel veel mensen met afasie en hun partners leren kennen en natuurlijk even zovele verhalen gehoord. Al die verhalen zijn indrukwekkend; de moed van mensen met afasie om dóór te gaan is bewonderenswaardig. De levensverhalen die u kunt lezen in dit boek, opgetekend uit de mond van cliënten van het Afasiecentrum, zijn stuk voor stuk aangrijpend en laten de lezer niet meer los. Centraal in de verhalen staan hun gevecht, hun volharding, maar ook hun berusting en hun verdriet.

'Van afaticus naar praticus
Praat ik es; nu praat ik dus'

Deze woorden staan op de voorkant van het boek. En zo is het ook - 'Afasiecentrum, woorden en daden' bewijst dat mensen met afasie ons iets te vertellen hebben èn dat zij dat ook, ondanks de afasie, kúnnen…… als wij ze daartoe de gelegenheid geven!

JA, IK BEN VERANDERD, MIJN HELE LIJF IS VERANDERD, MAAR MIJN HART ZIT NOG STEEDS OP DEZELFDE PLEK. En ik probeer dit te zeggen: stop mij, ons, niet in zo'n laatje. Geef ons ook gewoon de ruimte, die we nodig hebben.

Wat ook zo vreselijk irritant is: als mensen zeggen dat je zo geboft hebt. Je had wel dood kunnen zijn. Of nog erger gehandicapt. Het zal wel zo zijn, dat die mensen niets anders te binnen schiet. Maar neem van mij aan, dat ik menig keer gedacht heb 'was ik maar in één keer gelijk dood gegaan'. Want echt, het laatste waar je aan denkt, is wel dat je zo een bofkont bent!'