Dit is het levensverhaal van een meervoudig gehandicapt kind, door zijn moeder verteld. Zij beschijft het leven van haar zoon, van zwangerschap tot volwassene. Hoe belastend is het is om langs vier ziekenhuizen en langs alle mogelijke hulpverleningsinstanties in Nederland te gaan. Pas op 13-jarige leeftijd werd de medische diagnose gesteld. De handicaps grijpen zo ingewikkeld in elkaar dat er onder meer sprake is van ADHD, autisme en gebrek aan gewetensvorming.Gerdie Verhoeven beschrijft indringend al haar emoties, gevoelens en ervaringen uit deze periode. Daarmee vertelt ze ook het verhaal van haar kind. Want iemand moet dat doen. Zelf kan hij het niet.

Een stukje uit het boek:
De zevende dag kwam de zaalarts langs, ik had ze al een keer proberen aan te spreken. Haar enige reactie was: ‘als u het beter weet, neemt u hem dan maar weer mee naar huis.’ Nee, ik wil niet naar huis, ik wil graag alle beloofde doktoren spreken en ons kind moet naar school, hij is nog helemaal niet zindelijk. Het stuitte op een muur van minachting, zelden heb ik iemand met meer weerstand naar me zien kijken. Op de tiende dag liet de zaalarts me via de verpleegster weten dat ik ons kind mee naar huis moest nemen, zonder gesprek en zonder resultaat, zonder school. Ik moest mijn kind zelf aankleden en mee naar huis nemen, niemand wenste ons te spreken, alles was mislukt en ons kind laxeerde langs zijn kapotte schrale beentjes. Huilend ben ik naar huis gegaan. Aan de verpleegkundigen kon ik niets vragen, zij voeren het beleid uit maar zeggen beleefd dat de dokter (die niet komt) beslist. Een lichamelijk onderzoek lijkt me toch logisch, waarom komt de kinderarts die ons kind toch moet kennen, niet langs. We waren er intussen achter gekomen dat de kinderarts zonder ons medeweten en zonder onze toestemming, een artikel had geschreven van drie pagina’s met foto’s in een medisch vakblad. Foto’s die door de medische fotograaf zijn gemaakt van ons kind en van de aandoening die hij heeft. Dit is ons toegestuurd door onze ex-huisarts, uitgescheurd uit het vakblad met een kattebelletje ‘dit zullen jullie wel leuk vinden’ (?!). We zijn dus blijkbaar de enigen in Nederland met een kind met deze problematiek. Dat artikel (zeer kwetsend geschreven) moest wel over ons kind gaan. En nu we in het ziekenhuis zijn, komt hij niet eens kijken.